Yasemin Yalçın

Anılarımda hep bir anne var. Ama bu annenin hiç yüzünü hatırlayamıyorum. Hayalimde hep kafamı onun omzuna koyduğumu biliyorum. O kadar sıcak o kadar samimi idi ki.

Yer K.Çekmece. O zamanlar denize ailecek gitmiştik.

Seneler sonra bir gün Yasemince izlerken anneme bu olayı anlattım. “Kızım o dediğin kişi şuan karşında duruyor kanımca…” İşte bunu duyduğumda içimde bir şeyler koptu. Çünkü hayalimdeki kadının samimiyeti, sevgisi vs. bana o kadar sıcak ve sevimli gelmişti ki…

O zamandan itibaren o annenin oynadığı karakterleri seyretmeye başladım. Bazen seyredemedim ama büyük çoğunluğu annem, babam ve ben birlikte izlemekten büyük bir haz alırdık. Hele ki babam. Her defasında espriyi anlar ve gülerdi. Ben de onunla birlikte…

Benim en çok hoşuma giden ise oyunculuğunda mutlaka ders çıkartılacak öğretilerinin olması idi. İşte asıl bu yönünü sevmiştim. Kızının hastalığını duyduğumda üzülmüştüm ama o anne güçlü olduğunu düşünüyordum. Atlatır demiştim ve atlatıp tekrar Yasemince’ye döndüğünü duyduğumda sevinmiştim.

Ancak bir eksiklik vardı. Artık babam aramızda yoktu. Bu yüzden sevsem bile izlemek içimden gelmiyordu. Hayata bakınca ve insanların yaşadıkları iyi ya da kötü deneyimler olurken insanı ne kadar değiştirebileceğini anlayamıyor insan, öyle değil mi sayın okuyucular?

Yaşamımda unutamayacağım ama hep hatırlayacağım o annenin sıcaklığını, samimiliğini ve sevimliliğini unutmayacağım.

Tek söyleyebileceğim bu. 🙂

Annem hep şunu derdi. “O anne hassas, biraz kırılgandı. Senin konuşamadığını öğrendiğinde seni sımsıkı sarıp sarmalayarak ağladı hatta. Çocukları çok sever ve gözü gibi baktığı da oluyordu.” İşte bu cümleler bir bakıma yüreğime su serpilmiş gibi oldu ancak hassas ve kırılgan yapısı olması biraz beni endişelendirmişti. Çünkü bir annenin hayatındaki en önemli varlığı evladıdır. Yüreği dağlanır, budaklanır. Gerekirse canını vermeye hazırdır. Bunu kimse engelleyemez. Çünkü o bir anne idi. Tıpkı benim annem gibi.

 

Sesleniyorum. Hayatımda geçirdiğim iyi ya da kötü olsun benim için hepsi kendimi geliştirmeme sebep oldu. Hayatımda ne gördü isem asla pişman olmadım. Hata daha çok yardım etmeye çalıştım insanlara. İşte o anne bana bir bakıma bunu öğretti. Belki bilerek bunu yapmadı ama benim ondan öğrendiğim tek şey ağlamak ve gülmek unsurlarının ayrılmaz bir kardeş bütünlüğünün olmasıydı.

 

Seni Seviyorum Yaseminne…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s